Italia

   Binnen een witte omkadering zien we een een afbeelding van twee schuin achter elkaar varende schepen op volle zee. De ontwerper heeft er bij dit ontwerp met opzet voor gekozen om de horizon relatief laag te houden, het zogenaamde kikvorsperspectief, waardoor de boegen van de schepen nog indrukwekkender lijken dan ze in werkelijkheid al waren.

   Het linker, meer op de voorgrond tredende schip is zwart geschilderd met een witte bovenkant en wordt door de linkerrand van het bord als het ware verticaal door midden gesneden. Hierdoor probeert de ontwerper de illusie te wekken dat het met grote snelheid ons bord komt binnen gevaren. De bovenzijde van de boeg reikt tot de rechterbovenkant van het bord, maar blijft er nog wel binnen. Links boven zien we de schoorsteen van het schip, met van boven naar beneden de kleuren rood, wit en groen.

   Het rechter, witte schip met groene horizontale lijn, is minder dominant aanwezig. Van dit schip wordt de bovenkant van de boeg door de rechterkant van het bord afgesneden.

   Omdat de achtergrond bestaat uit een strakblauwe lucht, is het water, om te contrasteren, groen gekleurd. Onder het opspattende boegwater staat een gele horizontale balk, die als achtergrond dient voor het woord "Rappresentante", met zwarte blokletters. Ik zou het willen vertalen met  "Agentschap"'.

   Onder de gele balk zien we linksonder nop een vlag: de rederijvlag, in rood en wit, en rechts daarnaast de rederijnaam "Italia", met witte blok/schaduwletters, en tevens de opdrachtgever voor deze reclame.

 

 

 

 

   Het historische verhaal dat bij dit bord hoort, zou ik willen beginnen aan het eind van de jaren '20. Mussolini had het in Italië voor het zeggen en hij had zeker geen last van een minderwaardigheidscomplex. Hij wilde van Italië weer een grootmacht maken die leidinggevend was op velerlei gebied, waaronder de scheepvaart.

   Om dit te kunnen bereiken, moesten de drie grote maatschappijen uit die tijd: De Navigazione Generale Italiana uit Genua (met de Giuglio Cesare, Duilio, Roma en de Augustus), de Lloyd Saboudo uit Turijn (met de Conte Rosso, de Conte Biancamano en de Conte Grande) en de Consulich STN uit Triëst (met de Saturnica en de Vulcania) fuseren tot één grote rederij met de naam Italia Flotte Reunite.

   Dit gebeurde in 1931. In 1927 had Benito al aangekondigd dat er twee nieuwe schepen gebouwd zouden worden die tot de belangrijkste in de wereld zouden gaan horen. Dit waren de Rex, die in 1932 te water gelaten werd en een jaar later de Blauwe Band (prijs voor de snelste transatlantische overtocht) won, en de Conte di Savoie.

   In 1936 kwam er opnieuw een fusie tussen tot stand tussen enkele rederijen en werd de naam "Italia" geintroduceerd. Hiernaast staat een affiche-ontwerp afgebeeld, ontworpen door Cassandre, die aan deze gebeurtenis memoreert.

   Tijdens de Tweede Wereldoorlog koos Italië de kant van de Duitsers en werd bovengenoemde vloot door de geallieerden behoorlijk uitgedund. Toen de rook na afloop van de oorlog opgetrokken was, bleken er nog maar vier schepen overgebleven te zijn.

   In 1947 werden deze aan Italië teruggegeven aan de oorspeonkelijke eigenaar: de Italia-Line. Er kwamen weer passagiersdiensten naar de Verenigde Staten en Zuid-Amerika en ook waren er weer plannen voor de bouw van nieuwe schepen.

 

 

   De opdrachten voor vernieuwde versies van de Giuglio Cesare en de Augustus gingen in 1949 de deur uit. Wat ons echter meer interesseert zijn de Andrea Doria (1953) en de Christophoro Colombo (1954).

   Deze beide schepen leken erg op elkaar. Omdat de Andrea Doria eerder besteld en afgeleverd werd, denk ik dat dat het schip is dat model gestaan heeft voor het op de voorgrond van het emaille reclamebord afgebeelde exemplaar.

   Hiernaast een affiche van de Andrea Doria en een afbeelding van de 16-de eeuwse zeeheld, waarnaar het schip vernoemd werd.

   De Andrea Doria was bij zijn tewaterlating de trots van Italië. Het was

   Net als voorheen de Titanic, had de Andrea Doria  de naam "onzinkbaar"

te zijn. Op 17 juli 1956 begon ze voor de 101-ste keer aan de transatlantische overtocht richting New York. Op 25 Juli gebeurde echter wat iedereen voor onmogelijk hield. Voor de kust van Nantucket kwam ze in aanvaring met de "Stockholm" van de Swedisch American Line. Zoals we hiernaast zien werd de Stockholm frontaal geraakt. De Andrea Doria, met dubbele bodem en 11 waterdichte compartimenten beveiligd, hield aan de botsing een 12 meter groot gat aan de zijkant over en zonk.